
Często intensywność wymiany powietrza określa się za pomocą wskaźnika zwanego krotnością wymiany powietrza. Wskazuje on, ile razy w ciągu godziny w pomieszczeniu wymieniane jest powietrze. Dla typowych budynków jednorodzinnych minimalny strumień powietrza wentylacyjnego (według PN-83/B-03430) wynosi od 150 do 300 m3/h. Oznacza to, że minimalna krotność wymiany powietrza w całym budynku wynosi od 0,5 do i wymiany w ciągu godziny. Aby ogrzać minimalny strumień powietrza wentylacyjnego w warunkach zimowych (temperatura zewnętrzna -20°C) potrzeba w zależności od temperatury powietrza w budynku: 2,2-2,45 kW dla 150 m3/h, 4,4-4,9 kW dla 300 m3/h. W budynkach rzeczywistych intensywność wymiany powietrza może się znacznie różnić od założeń projektowych. Różnice są wynikiem wpływu wielu czynników, do których można zaliczyć: liczbę, wielkość i szczelność otworów budowlanych w przegrodach zewnętrznych (okna, drzwi) oraz częstość, z jaką są otwierane, różnicę temperatury między powietrzem w pomieszczeniu a powietrzem zewnętrznym, prędkość wiatru oraz skuteczność zabezpieczeń mających chronić budynek przed jego nadmiernym oddziaływaniem, liczbę i wymiary kanałów wentylacyjnych oraz kominów, liczbę i charakterystykę zastosowanych wentylatorów oraz czas ich użytkowania. Nadmierna, jak i niedostateczna wentylacja może powodować niepożądane następstwa. O sposobach regulacji zapewniających optymalną wentylację, o metodach identyfikacji nieszczelności oraz o prostych sposobach poprawy niewłaściwej wentylacji, będzie można przeczytać w następnych częściach cyklu.